Читайте также:
|
Используемая литература.
1. Анализы. Полный справочник // Под ред. Ю.Ю. Елисеева. - М., 2010. - С.45-47, 114-120,122 - 124, 129 - 130, 292-294.
2. Анохина Я.С. Инфекционные болезни. Полный справочник. - М., 2007. - С.444-449.
3. Балаян М.С., Михайлов М.И. Вирусные гепатиты // Энциклопедический словарь. М., 1999. - С. 113-115.
4. Бацких С.Н., Морозов С.В. Вирус гепатита С 3-го генотипа: такой "простой", такой "сложный" // Терапевтический архив. - 2012. - №11. - С. 4-7.
5. Елисеев Ю.Ю. Инфекционные болезни. - М., 2008. - С. 440-446.
6. Ивашкин В.Т., Комаров Ф.И. Краткое руководство по гастроэнтерологии. - М., 2001. - С. 262-266.
7. Игнатова Т.М., Серов В.В. Патогенез ВГС // Архив патологии. - 2001. - №3. - С. 54-58.
Экологияның даму кезеңдері.
Бірінші кезең – экологияның ғылым ретінде қалыптасуы (19 ғасырдың 60-шы жылдарына дейін), осы аралықта жиналған деректер арқылы бірінші ғылыми тұжырымдар жасала бастады. Мысалы, Гиппократ (біздің ғ.д. 460-377 жж.) адам денсаулығына ортаның факторларының әсері туралы жорамалдар жасады, Аристотель азықтану әдісі бойынша 500-ден астам жануарларды топтарға жіктеді. Швед табиғаттанушысы Карл Линней (1707-1778 жж.) «Табиғат жүйесі» атты еңбегінде жануарлар мен өсімдіктерге ғылыми жүйе қолданды. Француз табиғаттанушысы Жан Батист Ламарк (1744-1829 жж.) ортаның ағзаларға әсерін зерттеді, оны «Зоология философиясы» атты еңбегінде жазды. Ламарк пен мальтус (ағылшын дінгері) бірінші рет адамның табиғатқа теріс әсерінің болуын болжады.
1)Екінші кезең – экология жеке ғылым ретінде құрылды (19 ғ-дың 60-шы жылдарынан кейін). Орыс ғалымдары А.Т. Болотов (1738-1833 жж.), И.И. Лепихин (1740-1802 жж.), П.С. Паллас (1741-1811 жж.), Н.А. Северцов (1827-1885 жж.), А.Н. Бекетов (1825-1902 жж.), В.В. Докучаев (1846-1903 жж.) осы күнге дейін қажеттілігін жоймаған экология түсініктері мен принциптерін тұжырымдады. Түрлердің эволюциясы туралы Чарльз Дарвиннің «Түрлердің табиғи талдау жолмен пайда болуы» (1859 ж.), еңбегінен кейін неміс биологі Эрнест Геккель биология құрамынан экологияны бөліп шығарды. Ол 1866 ж. Ғылымға экология терминін кіргізді (грекше эйкос – үй, отан, баспана және логос – ғылым.). Экологияның негізгі ұғымдары. 1877 жылы жаңа экологиялық ұғым – биоценоз пайда болды, оның анықтамасын неміс гидробиологі К. Мебиус берді. Биотоп ұғымы – биоценоз тіршілік етеін орташа арттары – оны ф. Даль 1903 жылы енгізді.
Осы жылдары атақты орыс ғалымы В.И. вернадский биосфера туралы фундаменталдық ілім енгізген. 1910 жылы Брюсселде өткен ІІІ Ботаникалық конгесте өсімдіктер экологиясы аутоэкология және синэкология бөлімдеріне жіктеледі.
Экология ғылым ретінде 20 ғ-дың басында түпкілікті қалыптасты. Ғасырдың 30-40–жылдары экология өзінің ең жоғарғы сатысына көтерілді: А. Тенсли экоүйенің анықтамасын береді, В.Н. сукачев оған жақын ұғым – биогеоценозді енгізеді. Осы кезде В.В. станчинскийдің, Э.С. Бауердің, Г.Г. Гаузенің, А.Н. Формозовтың, Д.Н. Кашкаревтің, В.Н. Беклемишевтің және т.б. ғалымдардың еңбектері жарық көрді.
Үшінші кезең 20 ғасырдың 50-ші жылдарынан бастап осы күнге дейін жалғасады. Экологя кешенді ғылымға айнады – география, геология, химия, физика, экономика, социологияжәне т.б. ғылымдардың заңдылықтарын қоса ала отырып қоршаған табиғи орта мен оны қорғай туралы ғылымға айналдырды.
Экология нақты зерттеу объектісі мен зерттеу ортасынақарай жіктеледі. Адам, жануар, өсімдіктер және микроағзалар экологиясы деп бөлінсе, өз тарапында бұл экологиялық бағыттарды жеке түр ретінде немесе бірлестік ретінде қарастырып, оларға әсер заңдылықтарын космоста, суда, ауада немесе басқа да бір орталарда зерттеулер жүргізу арқылы алуға болады.
Дата добавления: 2015-01-05; просмотров: 227 | Поможем написать вашу работу | Нарушение авторских прав |
|